True Hearts - Miłość, Przyjaźń, Związki, Wiersze, Aforyzmy, Walentynki

Osobowoć człowieka to pewien zespół przeróżnych cech charakterystycznych dla danej jednostki. Cechy te okrelajš sposób postępowania oraz zachowanie się w różnych sytuacjach człowieka.
Najbardziej popularne cechy osobowoci to :
a) procesy poznawcze ( bezporednie: wrażenia, spostrzeżenia i porednie: pamięć, uwaga, mylenie i wyobrania)
b) temperament
c) inteligencja
d) charakter

Czynniki wpływajšce na kształtowanie osobowoci to :
a) rodowisko - jest to otoczenie, w którym przebywamy, może to być miejsce pracy, może to być jaka wyjštkowa dla nas, bliska nam osoba, wpływ mogš mieć na nas rodzice, szkoła czy towarzystwo, w którym najczęciej przebywamy,
b) geny - często dziedziczymy po naszych przodkach, geny osobowoci, pewne odruchy, zachowania, odczucia odziedziczamy po członkach rodziny
c) własne ambicje - nie każdy człowiek jest taki sam, dšżymy do rozwoju do kształcenia się, zdobywania wiedzy, jedna osoba jest bardziej inteligentna od drugiej te zależnoci można kształtować we własnym zakresie

Afekt

Na pewno w życiu każdego człowieka zdarzyło się nie raz zadziałać w afekcie. Afekt to chwilowe podrażnienie danego człowieka, jego zdenerwowanie i wyprowadzenia z równowagi. Człowiek wtedy zbulwersowany mówi wiele rzeczy, czego w normalnych spokojnych warunkach nie powiedziałby. Mówimy wtedy wiele rzeczy, które mogš sprawić ból bliskiej nam osobie, choć nie tylko. Jestemy bardzo podenerwowani, sytuacja sprawia, że wygarniemy drugiej osobie jej wady, to jak się zachowuje nie stosownie, ale po co? Przecież bardzo ważne jest to, aby postarać się opanować swoje emocje. Jeżeli w trudnych, konfliktowych sytuacjach dana osoba potrafi powiedzieć, w porzšdku, niechaj będzie na twoim, czy co w stylu nie zgadzam się z tym, ale nie będę się upierać przy swoim, czy też dobrze nasze zdania sš różne zakończmy tę rozmowę bo dojdzie do zwady to naprawdę jest to bardzo cenna zaleta tej osoby. Otaczajšcy nas wiat, rodowisko wpływa na to że ludzie majš własne problemy, stresy przeżywajš, majš radosne chwile w swym życiu, ale również trudne, więc po cóż utrudniać sobie życie poprzez kłótnie? Zastanówcie się nic wybuchami złoci, agresjš i okrzykami na naprawdę nie winnš osobę nie wskóracie. Przede wszystkim spokojny ton i rozmowa, rozmowa i jeszcze raz rozmowa!!!! Sprawdcie od razu otoczenie wyda Wam się łaskawsze dla Was!!!!

Temperament

Temperament to szybkoć reagowania na dane bodce z otaczajšcego nas wiata. Niektóre osoby wolniej reagujš inne za szybciej, spontanicznie. Dlatego też ukształtowały się następujšce 4 typy temperamentów: Sangwinik, Choleryk, Flegmatyk, Melancholik.

Sangwinik

Sangwinik to osoba wesoła, pogodna patrzšca bardzo optymistycznie na wiat. Widzi wiat w kolorowych barwach. Jest osobš subtelnš i wrażliwš. W nieprzyjemnych sytuacjach jest smutny i speszony lecz przez krótki okres szybko to mija. Sangwinik bardzo uwielbia towarzystwo. Mówi bardzo dużo jest skłonny posunšć się do lekkiego kłamstwa, żeby tylko skupić uwagę otoczenia na sobie. Mówi przeżywajšc i gestykulujšc. Potrafi dobrze "grać". Wszędzie jest go pełno. Przeżywa bardzo na zewnštrz, ale jego emocje wewnštrz sš zazwyczaj krótkotrwałe. Nie można na niego liczyć, gdyż często zmienia obiekt zainteresowania. Cišgle szuka nowych znajomoci i wyraża chęć poznawania i odkrywania wiata. Sangwinik kieruje się impulsami w zwišzku z czym nie wiadomo czego można się po nim spodziewać. Najbardziej denerwujšcš jego cechš jest to , że nie dostrzega swoich wad. Często udziela komu rad nawet, jeli ta osoba o niš nie pyta. Wtršca się do wielu rozmów. Sangwinik uwielbia podróże, zmiany w życiu, wydawanie pieniędzy, prezenty i komplementy. Zwykle brak mu silnej woli do wykonania pomysłów, których miewa niezliczonš iloć. Jest tak twórczy i barwny, że budzi w ludziach podziw, często nawet zazdroć. Nie należy zbytnio przywišzywać wagi do jego słów lub obarczać odpowiedzialnociš. Sangwinik potrzebuje osoby, która wszystko niemal zrobi za niego, słucha i adoruje go w każdej chwili. Odwdzięczy się nam urozmajcajšc nasze życie.

Choleryk

Choleryk to urodzony przywódca. Nie potrafi pogodzić się z rolš podwładnego. Zawsze lubi dowodzić i rozkazywać innym. Lubi, gdy wszystko jest po jego myli. Jego zalety to silna wola, zdecydowanie i dšżenie do celu. Dzięki takiej postawie może wiele osišgnšć w życiu. Jest jednak skłonny do "afektów", gdy co pójdzie nie tak jak należy szybko wybucha na innych. Krzyczy i jest gwałtowny. Przechodzi szybko ze stanu spokojnego do ogromnych emocji. Mówi szybko co myli na dany temat nie zważajšc, że może kogo urazić. Można jednak na niego liczyć w trudnych sytuacjach. Cały czas próbuje przekonać do tego, że jest nieomylny. Jego rozkazujšcy ton zraża innych. Można z nim współżyć, gdy potrafi się ustępować, gdyż na tym to włanie polega- choleryk nie ustępuje i trudno z nim ić na kompromis. Zawsze musi postawić na swoim. Spędzanie czasu w towarzystwie uważa za stratę czasu. Cholerykowi grozi pracoholizm, gdyż nie potrafi odpoczšć. Jest w cišgłym biegu i wiecznie zajęty. Choleryk to silna osobowoć. Boi się okazać słaboć. Emocje choleryka sš niezwykle wysokie , to potencjalny zawałowiec. Powinien nauczyć się cierpliwoci.

Flegmatyk

Flegmatyk, to osoba, którš rzadko widać i słychać. Pełni w życiu rolę obserwatora wydarzeń. Jest powcišgliwy w wyrażaniu emocji i przeżyć. Rzadko wyraża swojš opinię i pozostaje zagadkš dla wielu osób. Jedynie bardzo silna sytuacja bodcowa może wyprowadzić go z równowagi - trudno go zrazić do siebie. Zawsze jest uprzejmy i życzliwy. Od życia nie wymaga zbyt wiele, jest zadowolony z tego co ma. Często sprawia wrażenie znudzonego ze względu na to, że lubi samotnoć - unika towarzystwa. Zasadnicza jego cecha to zrównoważenie. Jest nazywany - zimnokrwistym - ze względu na spokój duszy. Nie łatwo go zdenerwować, w trudnych sytuacjach pozostaje nieporuszony. Unika konfliktów i rzadko jest zdecydowany. Bywajš dni, chwile, że flegmatyk działa w afekcie, lecz szybko mu uraz przechodzi i szybko zapomina. Z pokorš przyjmuje wszystko co się pojawi, w myl zasady: "nigdy nie jest tak le, aby nie mogło być gorzej". Jest pesymistš. Odznacza się dużš tolerancjš jest bierny i spokojny. Trudno i długo podejmuje decyzje, ale gdy podejmie to nieodwołalnie. Stanowczoć jego jest zaskakujšca i jest za póno, aby przeciwdziałać jego zamierzeniom. Flegmatyk jest z natury leniwy, nie lubi obowišzków i nie lubi być do nich zmuszany. Nie lubi również zmian i nowych sytuacji. Flegmatyk jest wietnym mediatorem, a współżycie z nim najczęciej jest bezkonfliktowe, jest życzliwym i dobrym słuchaczem i akceptuje ludzi takimi, jakimi sš.

Melancholik

Melancholik skłonny jest widzieć ujemne strony życia. Przeważnie ma smutny nastrój. Długo pamięta wszystkie przykre sytuacje. Wpada w depresje, gdyż życie traktuje zbyt serio. Życie to dla niego ciężkie zadanie, które musi wykonać z pełnš odpowiedzialnociš. Każde jego niepowodzenie, załamuje go i zwiększa w nim poczucie mniejszej wartoci. Każdy swój krok w życiu starannie analizuje. Nienawidzi hałasu, gdyż woli się wyciszyć. Wszystko dokładnie planuje z góry. Nie jest roztargniony, a wszystko utrzymuje w jak najlepszym porzšdku. Żyje w wiecie idei, wynalazków i planów. Ze względu na to, że jest do bólu drobiazgowy trudno czasem z nim współżyć. Jest zasadniczy i od innych oczekuje dostosowania się do jego zasad. Jest bardzo wrażliwy na krytykę i pamiętliwy. Jego przeżycia powstajš wolno, ale sš głębokie. Melancholik nie jest osobš towarzyskš. Jest jednak stały w uczuciach w stosunku do osób, z którymi się zżyje. Uczucia te sš głębokie i silne. Ostrożnie dobiera sobie przyjaciół, gdyż jest nieufny wobec ludzi. Jest wspaniałym słuchaczem i troszczy się o innych. Melancholik jest bardzo oszczędny. W pracy jest ceniony za sumiennoć, wytrwałoć i zorganizowanie. Łatwo podporzšdkowuje się narzuconej dyscyplinie. Jeli co robi to bardzo dobrze, albo wcale się do tego nie zabiera. Rzadko jednak wykazuje się umiejętnociami co powoduje strach przed porażkš. Melancholik powinien nauczyć się optymizmu i popracować nad podniesieniem poczucia własnej wartoci.

Typy osobowoci

Wizerunek własny człowieka

Kochani powinnimy uwiadomić sobie, że sposób, w jaki pokazujemy się wiatu jest naszš reklamš. To jak wyglšdamy, w jaki sposób rozmawiamy i zachowujemy się wiadczy o tym i przedstawia to , co jestemy zdolni zrobić. Na własny wizerunek składajš się następujšce elementy: WYGLĽD
Doskonale każdy z nas zdaje sobie sprawę z tego, iż wyglšd jest wizytówkš człowieka. Powinnimy w szczególnoci więc o niego dbać. wieżo umyte, poczesane włosy, delikatny makijaż u kobiet lub męska twarz bez zarostu jest miło widziana, zwłaszcza przez osoby, które spotykamy po raz pierwszy. Duże znaczenie majš również zadbany dłonie i czyste paznokcie. Wskazany jest delikatny zapach perfum lub wody toaletowej (kolońskiej). Powinnimy dbać również o ubiór i dobierać go odpowiednio do okazji i miejsca, w którym mamy zamiar przebywać. Główna zasada to zachowanie higieny, estetyki i czystoci.

MOWA CIAŁA
Mowa ciała jest bardzo ważna u wielu osób! Sš ludzie, którzy po sposobie bycia, gestykulacji, odpowiedniemu nachyleniu czy mimice twarzy potrafiš odczytać najważniejsze cechy charakteru danej osoby lub jej obecny stan samopoczucia. Powinnimy zatem zważać na to co robimy i jak zachowujemy się w obecnoci innych ludzi. Ważne jest, aby zachować postawę sylwetki wyprostowanš co dodaje elegancji.

OPINIA
Osoba, która spojrzy na nas, a widzimy się z niš po raz pierwszy "na pierwszy rzut oka" wyrabia sobie o nas opinię. Opinię mogš nam również wyrobić w danym rodowisku nasi znajomi. Opinie te zazwyczaj sš takie, jak postrzegajš nas inni. Jak nas odbierajš i niekoniecznie musi to być słuszne z tym, co chcemy przekazać rozmówcy. Często też opinia dotyczy (np. w zakładach pracy) dowiadczenia zawodowego czy kwalifikacji. Po pracy danego osobnika widać czy jest pracowity, staranny, zrównoważony i odpowiedzialny za swoje zadanie.

POSTAWA
Postawa człowieka obrazuje pewne cechy charakteru danej osoby. Może również okazywać odczucia osobnika np. znudzenie, zmęczenie, zafascynowanie, chęć rozmowy itp. Stojšc prosto na równych nogach i stanowczo wyrażajšc swoje poglšdy sprawiamy wrażenie osoby pewnej siebie, pewnej swego zdania i skłonnej uargumentować swoje racje. Ważna jest również charyzma czyli zdolnoć pocišgania za sobš ludzi, namawiania ich do danej rzeczy czy podjęcia danej decyzji. Powinnimy pamiętać o wzajemnym szacunku! A także o szacunku do samego siebie!!!

STYL KOMUNIKOWANIA SIĘ
Styl komunikowania się jest niezwykle ważnym elementem obrazujšcym nasz wizerunek, ale przede wszystkim kulturę. wiadczy również o bogatym zasobie słów. Ważne jest, aby słownictwo dobierać odpowiednio do osoby, z którš rozmawiamy. Jeżeli to jest np. starsza osoba to wiadomo, że mówimy powoli, głono, wyranie i z wielkim szacunkiem dobierajšc słów wyszukanych. Natomiast w gronie przyjaciół czy znajomych nie jest to aż tak konieczne! Powinnimy unikać głonego krzyku i mówienia bardzo szybkim tempem. Słowa wulgarne wiadczš o ubogim zasobie słów i niskiej kulturze. Rozmawiajšc nie możemy zaczynać jednego zdania i bardzo szybko przechodzšc do drugiego. Mówimy spokojnie i tak, aby rozmówca mógł nas jasno i wyranie zrozumieć. Podobnie jest z pisaniem (np.listów) czy prezentacjš (np.multimedialnš w szkole, labolatoriach, na uczelniach itp.). Dobrš cechš jest słuchanie rozmówcy. Rozmawiajšc z danš osobš zachowujemy się tak, jak chcielibymy sami być traktowani. Już samym patrzeniem w oczy (od czasu do czasu na otoczenie) lub na twarz wykazujemy zainteresowanie. Miłe jest również przytakiwanie lub wyrażenie swego zdania. To co mylimy również powinnimy przekazać jasno i zrozumiale dla słuchacza, gdyż może dojć do nie porozumień.

PODSUMOWUJĽC:
Wizerunek własny jest bardzo ważny! Powinnimy dbać o to, aby być jak najlepiej odbieranym i zrozumianym. Każdy człowiek o dobrych manierach będzie miał szacunek dla czasu, prywatnoci czy innych bardzo ważnych spraw kolegi . Bardzo dużo możemy zdziałać lub osišgnšć swój cel asertywnociš aniżeli agresjš. W towarzystwie rozmówcy powinnimy powstrzymać się od palenia papierosów, picia alkoholu czy też wykluczone jest przeżuwanie gumy do żucia (chyba że zostanie to zaproponowane przez rozmówcę). Codzienne proste i krótkie grzecznoci oferowane kolegom/koleżankom w pracy, szkole, w sklepie, tramwaju itp. nam nie zaszkodzš na pewno, a zawsze to będzie przyjemne dla obydwu ze stron. Aby być szanowanym i cenionym absolutnie należy unikać plotek!!! To co usłyszelimy zatrzymajmy dla siebie.

WIZERUNEK KAŻDEGO CZŁOWIEKA POWINIEN BYĆ DLA NIEGO WAŻNY I POWINIEN DBAĆ O NIEGO I UTRZYMAĆ NA WYSOKIM POZIOMIE!!!

Agresja

Agresja jest to rodzaj zachowania, którego celem jest wyrzšdzenie krzywdy czyli zranienie innej osoby.

Wyróżniamy następujšce agresje:

Agresja porednia - jeżeli wyrzšdzamy krzywdę danej osobie, ale nie jest to wykonywane w bezporednim kontakcie z tš osobš. Jest to zatem wykonywane poza jej plecami, poza jej obecnociš np. mówienie o niej złych rzeczy;
Agresja bezporednia - polega na krzywdzeniu danej osoby bezporednio. Może to być np. pobicie danej osoby czyli zadawanie jej bólu. Do agresji bezporedniej zaliczamy również agresję poprzez wykrzykiwanie na kogo, wyzywanie kogo czyli agresja o charakterze słownym.
Agresja przemieszczona - jest to agresja zwišzana z "wyładowaniem" swojej złoci czy też swojego niepowodzenia na osobę, która niczemu nie jest winna. Np. dana osoba została zdenerwowana pracy, po drodze do domu idzie do sklepu i wszystko skupia się na ekspedientce, która niczego nie jest winna.
Agresja instrumentalna - jest to agresja objawiajšca się kiedy kto chce osišgnšć okrelony cel np. pobicie żeby okrać kogo. Często taka nieopanowana agresja może powodować skutki miertelne.
Agresja emocjonalna - to agresja, której przyczynš jest złoć i wpadanie we wciekłoć. Agresja następuje często przez nieopanowanie.

Często spotykamy się również ze znęcaniem psychicznym. Takš formę znęcania się, która również jest objawem agresji nazywamy mobbingiem.

Postawy

Postawa jest to ocena innych osób, różnych sytuacji w których się znajdujemy, wszelakich przedmiotów itp.

Mamy trzy rodzaje postaw:

Postawa poznawcza, która polega na naszej wiedzy na temat danego człowieka, zjawiska, sytuacji czy przedmiotu. To co zauważylimy, jakie wycišgnęlimy wnioski i co przypuszczamy.
Postawa emocjonalna jest zwišzana z naszymi emocjami, czyli tym co czujemy. Jakie stany emocjonalne u nas wywołała dana osoba, przedmiot sytuacja itp.
Postawa behawioralna to znów oznacza jak zachowujemy się wobec danej osoby, przedmiotu czy sytuacji. Czyli w jaki sposób jš traktujemy i jak się do niej odnosimy posiadajšc już pewnš wiedzę i odczucia dotyczšce jej.

Każdy człowiek może w pewien sposób oddziałowywać na postawy innych osób i zmieniać te postawy opierajšc się włanie na tych trzech rodzajach. I tak patrzšc na postawę poznawczš możemy udzielić informacji na temat danej osoby, przedmiotu czy jakiej sytuacji. Zatem jak np. dana osoba będzie bardzo sympatyczna to możemy o tym powiedzieć innej osobie co może wpłynšć na jej dotychczasowš postawę. Następnie bioršc pod uwagę postawę emocjonalnš poprzez udzielanie informacji na temat danej osoby czy zjawiska powodujemy wystšpienie u innych osób specyficznego uczucia. Czyli możemy wpłynšć na odczucia ludzkie wobec rozpatrywanego zdarzenia. Np. możemy powiedzieć takie rzeczy, o danej osobie, które wywołajš u innej osoby szacunek wobec niej. Ostatniš postawš do której się odniesiemy jest postawa behawioralna i to dzięki niej możemy wpłynšć na zachowanie innej osoby. Np. udzielimy takich informacji o danej osobie, że ta osoba będzie jš traktowała z szacunkiem, będzie zachowywała się wobec niej miło. Jednak powinnimy pamiętać o tym, żeby nie dać wpłynšć na naszš postawę innej osobie. Ważne jest bowiem, abymy mieli swoje zdanie i swojš rację nawet jeżeli różniš się one od innych.

Postawy

Samoocena jest inaczej jak sama nazwa "mówi" - ocena samego siebie. Na jej ukształtowanie się wpływajš dwa podstawowe ródła. Pierwszym z nich sš nasze własne dowiadczenia, czyli to, co wiemy o sobie, to na ile się znamy i co możemy o sobie samemu powiedzieć. Również składajš się na to ródło nasze zachowania, odczucia jak i to jak chcielibymy być odbierani. Drugim natomiast ródłem sš opinie ludzi otaczajšcych nas, przebywajšcych z nami, znajšcych nas, a zazwyczaj sš to osoby bardzo bliskie. One również znajš nas i potrafiš wypowiedzieć się na temat naszej osoby. Jeli nasza ocena i osób otaczajšcych nas jest zgodna oznacza to, że znamy siebie doskonale i ludzie odbierajš nas tak jakbymy tego chcieli. Natomiast jeżeli opinie czy oceny różniš się to wtedy sami nie wiemy co mamy o sobie myleć. Gdyż my uważamy się za innš osobę niż nas postrzegajš w otoczeniu. Możemy wyróżnić dwa rodzaje samoocen: Samoocena niska. Osoby o tej samoocenie bardzo często nie dostrzegajš swoich możliwoci i nie doceniajš samego siebie. Majš duże możliwoci jednak nie wykorzystujš tego. Za równo w pracy jak i w życiu codziennym niska samoocena może wywoływać negatywne skutki. Osoba taka często nie podejmuje zadań nieraz naprawdę łatwych tylko dlatego, iż sšdzi że jš na to nie stać i nie da rady wykonać go. Podobnie jest z różnymi marzeniami, ma marzenia, ale nie realizuje ich, gdyż z góry zakłada, że po prostu i tak nie osišgnie oczekiwanego celu. Osoba taka zatem nie podejmuje żadnych prób, aby do czegokolwiek dojć czy cokolwiek osišgnšć. Często taka osoba nie okazuje zrozumienia dla innych osób. Na przykład w grupie, gdy jedne osoby sš ambitne, pragnš wykazać się swoimi umiejętnociami i wykorzystać swoje dowiadczenie i kwalifikacje sš uważane przez osoby o niskiej samoocenie o wywyższajšce się, posšdzane o przemšdrzałoć, o chęć "zabłynięcia" w grupie itp. Osoby o niskiej samoocenie również obwiniajš wiele osób wokół siebie czy wykręcajš się różnymi sytuacjami, uważajšc że same sš w porzšdku. Samoocena wysoka. Osoby o samoocenie wysokiej często charakteryzujš się wykazywaniem chęci do wszelkich działań. Wyznaczajš sobie zadania wygórowane, których same nie potrafiš wykonać. Sš to osoby zazwyczaj stanowcze i uparte, przy tym co robiš. Za wszelkš cenę pragnš osišgnšć cel, który sobie wyznaczš i nie potrafiš zrozumieć tego, że jest on nieosišgalny. Osoby takie zazwyczaj marnujš dużo czasu nad danym zadaniem, którego nie potrafiš wykonać. Zawyżona ocena bardzo negatywnie nieraz wpływa na ludzi, gdyż sš to osoby uważajšce siebie za najlepszych, osoby "wszystko" wiedzšce i próbujš to udowadniać. W pracy, w szkole często nie słuchajš poleceń, gdyż uważajš że sami zrobiš to lepiej. Nie zwracajš uwagi na różne rady, pomoc innych osób, gdyż wierzš, że same lepiej rozwišżš dany problem. Zatem zarówno ocena zaniżona jak i ocena zawyżona własnej osoby nie jest doskonała. Powinnimy dbać o to, aby zachować pewnš równowagę pomiędzy tymi dwiema ocenami. Powinnimy dšżyć realizowania marzeń, osišgania celów wyznaczonych przez nas, ale na miarę naszych możliwoci. Powinnimy podejmować się różnych zadań, a w trakcie działania zobaczyć czy jestemy zdolni do jego wykonania. Przecież zawsze można się wycofać. Chociaż wiemy, że mamy rację powinnimy wysłuchać też innych osób co majš do powiedzenia i przemyleć czy takie rozwišzanie nie byłoby lepsze od naszego. Tak więc nie upierajmy się zawsze przy swoim. Pamiętajmy, że właciwa ocena samego siebie wiadczy o znajomoci własnej osoby.

Intymnoć

Intymnoć to pozytywne uczucie i towarzyszšce im działania, które wywołujš przywišzanie, bliskoć i wzajemnš zależnoć partnerów od siebie. Na intymnoć składa się wiele czynników: Pragnienie dbania o dobro partnera Przeżywanie szczęcia w obecnoci partnera z jego powodu Szacunek dla partnera Przekonanie ze można nań liczyć w potrzebie Wzajemnie zrozumienie Wzajemne dzielenie się przeżyciami i dobrymi, zarówno duchowymi i materialnymi Dawanie i otrzymywanie uczuciowego wsparcia Wymiana intymnych informacji Uważanie partnera za ważny element własnego życia Zwišzek oczywicie może być intymny, jeżeli brakuje którego z wyżej wymienionych uczuć. Pozytywne emocje składajšce się na intymnoć wynikajš z umiejętnoci komunikowania się, wzajemnego zrozumienia między partnerami. W poczštkowych fazach zwišzku komunikacja jest trudna, gdyż partnerzy nie znajš się swoich potrzeb bšd też z powodu nieumiejętnoci zaspokojenia tych potrzeb. Prawdopodobnie większoć ludzi na poczštku zwišzku była zdolna zrobić "wszystko" dla swojego partnera, choć włanie nie bardzo wiemy jak to zrobić. Niestety to "powięcenie", "zrobienie wszystkiego" dla partnera szybko mija. Dzieje się to, dlatego, ponieważ przywykamy do tzw. "scenariuszy", czyli do pewnych niezmiennych cišgów działań obojga partnerów w powtarzajšcych się sytuacjach. Rutyna jest zabójcza dla uczuć, szczególnie tych pozytywnych. Warunkiem niezbędnym do powstania jakichkolwiek emocji jest oderwanie się od automatyzmów i pojawienie się nieoczekiwanych, odbiegajšcych od tego, co zawsze zdarzeń.

Namiętnoć

Namiętnoć jest konstelacjš silnych emocji zarówno pozytywnych ( zachwyt, tkliwoć, pożšdanie, radoć), jak i negatywnych ( ból, niepokój, zazdroć, tęsknota), często z mocno uwydatnionym pobudzeniem fizjologicznym. Emocjom tym towarzyszy bardzo silna motywacja do maksymalnego połšczenia się z partnerem. Wiele typowych przejawów miłoci, wskazywanych przez ludzi jako takie, to przejawy włanie namiętnoci: pragnienie i poszukiwanie fizycznej bliskoci, przepływ energii, uczucie podniecenia, bicie serca, dotykanie, pieszczenie, całowanie, kontakty seksualne, obsesja na punkcie partnera, marzenia na jawie, psychiczne nieobecnoci pod nieobecnoć partnera. Dominujšcym elementem namiętnoci sš zwykle w tej czy innej postaci pragnienia erotyczne, aczkolwiek nie sposób namiętnoć utożsamić z potrzebš seksualnš ani założyć, że jest to jedyna potrzeba w niš uwikłana. Obok niej w grę może wchodzić potrzeba urzeczywistnienia czy odnalezienia sensu życia, dowartociowania własnej osoby, dominacja czy opiekuńczoć itd. W przeciwieństwie do samej potrzeby seksualnej, zdolnoć do przeżywania miłosnej namiętnoci jest w pewnym stopniu darem kultury, nie za jedynie natury. Podczas gdy dynamika intymnoci jest łagodna, dynamika namiętnoci jest dramatyczna. Namiętnoć intensywnie ronie, szybko osišgajšc swoje szczytowe natężenie i niemal równie szybko ganie. Poczštkowy wzrost namiętnoci jest procesem przebiegajšcym lawinowo, na zasadzie dodatniego sprzężenia zwrotnego: im silniejsza namiętnoć, tym więcej pocišga ona za sobš zachowań jeszcze bardziej jš nasilajšcych. Najłagodniejsze z tych zachowań to : bardzo częste kontakty, bliskoć fizyczna, długotrwałe patrzenie sobie w oczy. Wewnętrzna logika namiętnoci polega na tym, że może ona jedynie rosnšć, samo tylko trwanie natomiast jest zapowiedziš jej mierci. Choć prawda to zupełnie oczywista, w równie oczywisty sposób odrzucamy jš wtedy, gdy akurat sami namiętnoć przeżywamy. Istotš namiętnoci jest jej zaborczoć zaborczoć i zachłannoć, ponieważ na mocy swej definicji namiętnoć jest sprawš ważniejszš dla przeżywajšcych jš ludzi, odsuwa ona na dalszy plan lub wyłšcza inne rodzaje aktywnoci życiowej. Namiętnoć czasami porównywana jest z uzależnieniem od narkotyków, rodków nasennych czy alkoholu, uzależnienie doprowadza do koniecznoci zażywania coraz większej dawki trucizny w celu uniknięcia niezwykle przykrych objawów jej odstawienia. Tak więc podczas gdy intymnoć spada powoli i często nie osišga w ogóle punktu zerowego, namiętnoć nie tylko spada do zera, ale jej ostateczny koniec jest w dodatku połšczony z negatywnymi emocjami.

Zaangażowanie

Zaangażowanie jest tu rozumiane jako decyzje, myli, uczucia i działania ukierunkowane na przekształcenie relacji miłosnej w trwały zwišzek oraz na utrzymanie tego zwišzku pomimo występowania różnych przeszkód. Podczas gdy namiętnoć jest tym składnikiem miłoci, który niemal w ogóle nie poddaje się "rozumowi" i woli samych zainteresowanych, a intymnoć poddaje im jedynie umiarkowanie, zaangażowanie jest wysoce podatne na wiadomš kontrole ze strony kochajšcych się ludzi. Stanowi to zarówno zarówno o sile, jak i o słaboci tego składnika miłoci. Z jednej strony, bowiem strony, silne zaangażowanie partnerów może być jednym, choć skutecznym czynnikiem podtrzymujšcym zwišzek. Z drugiej jednak strony, zaangażowanie jest zwykle rezultatem wiadomej decyzji, a ta może zostać zmieniona czy odwołana, w zwišzku, z czym ten składnik miłoci może przestać istnieć niemalże z dnia na dzień. W sytuacji, gdy jest to już jedyny czynnik podtrzymujšcy trwanie zwišzku, zanik zaangażowania prowadzi do rozpadu samego zwišzku. W udanym zwišzku zaangażowanie jest jednak zwykle jego najbardziej stabilnym składnikiem. Wysiłek wkładany w utrzymanie zwišzku automatycznie zapoczštkowuje proces jego samopodtrzymywania się. Wycofanie wysiłku byłoby równoznaczne z przyznaniem się przed sobš i innymi, że wysiłek ów został "zainwestowany" le, co oczywicie, niezbyt pochlebnie wiadczy o samym "inwestorze" Natomiast pochlebianie wiadczy o nim ( o niej) wysiłek wydatkowany sensownie i stosownie. Zatem samo wkładanie wysiłku w dany zwišzek nasila szansę, że "inwestor" będzie przekonywał zarówno siebie, jak i innych, iż jego postępowanie jest słuszne, i tym chętniej będzie to nadal czynił. Doć złożona symulacja rozwoju zwišzku interpersonalnego sugeruje, że zanim krzywa zaangażowania osišgnie swój maksymalny i niezmienny poziom, jej wzrost ma charakter esowaty. Oznacza to, że poczštkowo zaangażowanie ronie wolno, a w miarę narastania namiętnoci i intymnoci jego wzrost jest coraz szybszy. Następujšce potem ustabilizowanie zaangażowania trwa w zasadzie aż do końca zwišzku. Przerwanie zwišzku jest zwykle równoznaczne z zaprzestaniem działań zwišzek ów podtrzymujšcych, a więc z wycofaniem zaangażowania.